Pages Menu
Categories Menu
Szczepienia personelu medycznego

Szczepienia personelu medycznego

Ze względu na specyfikę wykonywanych obowiązków, personel medyczny często narażony jest na kontakt ze szkodliwymi drobnoustrojami. Możliwość zarażenia oraz infekcji są zatem duże. Największe zagrożenia stanowią zużyte materiały do badań, opatrunki chorych. Wykazano bowiem, że najczęściej do zakażeń dochodzi w wyniku kontaktu z krwią chorego. Z tego względu, pracownikom medycznym zaleca się wykonanie niektórych szczepień ochronnych. Dotyczą one przede wszystkim pielęgniarek, ale także pracownikom laboratorium, którzy wykonują oznaczenia. Personel placówek medycznych ma możliwość zaszczepienia się na WZW B. Stanowi on jeden z największych możliwości zakażeń. Ryzyko zachorowania wzrasta, w wyniku kontaktu z krwią chorego. Pracownicy medyczni zaliczają się do grup najwyższego ryzyka zachorowania na WZW B, dlatego szczepienia są dla nich koniecznością. Dotyczy on także uczniów oraz studentów szkół i uczelni medycznych. Szczepienie zapewnia ochronę przed rozwojem tej choroby nawet na kilkanaście lat. Kolejnym zagrożeniem dla pracowników służby zdrowia jest WZW A. Szczepienia przeciw tej chorobie są zalecane, jednak podstawą jest profilaktyka. Zarażenia wirusem HAV można bardzo łatwo uniknąć przestrzegając podstawowych zasad higieny osobistej. Drogą kropelkową przenoszą się prątki...

Wiecej
Szczepienie przeciw tężcowi

Szczepienie przeciw tężcowi

Tężec należy do chorób zakaźnych. W patogenezie choroby kluczową rolę odgrywa toksyna produkowana przez laseczki tężca. Do zakażenia dochodzi w wyniku skaleczeń, często nawet drobnych otarć. W wyniku kontaktu rany z brudem, kurzem czy odchodami zwierząt, może dojść do rozwoju infekcji. Początkowo choroba przebiega bez poważniejszych objawów. Chory może odczuwać bóle głowy bądź zdenerwowanie. Z czasem dochodzi do charakterystycznych porażeń mięśni. Szczepienie przeciw tężcowi jest bardzo skuteczne. Ponadto wśród zaszczepionych obserwuje się bardzo małą ilość niepożądanych odczynów poszczepiennych. Objawiają się one zaczerwienieniem skóry oraz miejscową bolesnością. Niekiedy występuje także obrzęk. Przeciwwskazaniem do szczepienia są osoby, u których rozwinęły się różne infekcje. Wówczas szczepienie przeciw tężcowi należy odroczyć do momentu całkowitego wyzdrowienia. Szczepionka przeciw tężcowi zawiera także odpowiedni komponent, który powoduje nabycie odporności przeciw błonicy. Dostępne są także szczepionki, które posiadają odpowiednie komponenty przeciw tężcowi, błonicy oraz krztuścowi. Szczepienie przeciw tężcowi zaliczane jest do obowiązkowych. Pierwszemu szczepieniu podlegają już kilkumiesięczne...

Wiecej
Szczepienie przeciw błonicy

Szczepienie przeciw błonicy

Błonica jest chorobą zakaźną, która wywoływana jest przez określone szczepy maczugowców. Dużą rolę w rozwoju tej choroby odgrywa toksyna produkowana przez maczugowce. Zakażenie błonicą następuje głównie poprzez drogę kropelkową. Szczepionka przeciw błonicy składa się m.in. z toksyny, którą produkuje konkretny szczep maczugowca. Toksyna nie posiada jednak szkodliwych właściwości, dzięki zastosowaniu formaldehydu. Szczepienie przeciw błonicy znajduje się w obowiązkowym kalendarzu szczepień. Określone dawki szczepionki umożliwiają uzyskanie odporności indywidualnej. Szczepionka przeciw błonicy uważana jest za jedną z najbezpieczniejszych. Odczyny poszczepienne występują rzadko, w dodatku mają krótkotrwały przebieg. U niektórych zaszczepionych obserwuje się miejscowy obrzęk lub zaczerwienienie. Szczepienie nie może być jednak przeprowadzone u wszystkich osób. Przeciwwskazaniem jest m.in. choroba zakaźna. Szczepionka przeciw błonicy występuje w formie skojarzonej. Przeznaczona jest przede wszystkim dla dzieci. Szczepienie, poza błonicą, chroni także przed takimi chorobami, jak krztusiec i tężec. W niektórych przypadkach stosuje się jednak szczepionkę monowalentną, czyli zawierającą tylko jeden szczep danego...

Wiecej
Szczepienie przeciw poliomyelitis

Szczepienie przeciw poliomyelitis

Poliomyelitis nazywane jest także nagminnym porażeniem mózgowym lub chorobą Heinego-Medina. Zaliczana jest do chorób zakaźnych. Czynnikiem odpowiedzialnym za jej wywołanie są poliowirusy. Po wniknięciu do organizmu, wirus osadza się na węzłach chłonnych oraz w układzie krwionośnym. Niekiedy choroba ma bardzo łagodny przebieg. W niektórych przypadkach doprowadza do poważnych powikłań, takich jak zapalenie mózgu czy zaburzenia czynności mięśni. Szczepienie umożliwiło niemal skuteczne nabycie odporności na tą chorobę. Szczepionkę aplikuje się doustnie lub domięśniowo, w zależności od rodzaju szczepionki. W przypadku doustnej, wkrapla się ją bezpośrednio na język. Z licznych badań i obserwacji wynika, że szczepienie jest bardzo skuteczne. Ponadto praktycznie nie występują żadne odczyny poszczepienne. Przeciwwskazaniem do szczepienia są zaburzenia immunologiczne. Szczepionka nie jest również podawana kobietom w ciąży. W celu zapobiegania chorobie Heinego-Medina, stosuje się dwa rodzaje szczepionek: OPV oraz IPV. Ta pierwsza zawiera w swym składzie żywe szczepi wirusa. W drugiej są one inaktywowane. Zgodnie z kalendarzem szczepień, szczepienie przeciw tej chorobie jest obowiązkowe. Pierwsze szczepienie otrzymują dzieci, które ukończyły szósty tydzień...

Wiecej